familiegoossens

Mathijs kijkt hier geconcentreerd naar het beeldscherm van zijn computer.

Coach en jurylid, dat kon

'Zaterdag 5 augustus 2006 -

Hij is inmiddels 83 jaar, maar nog steeds loopthet hart over van enthousiasme voor 'zijn' sport: motorcross. En hij mag daninmiddels al wat jaren uit de schijnwerpers zijn verdwenen; heden enverleden weet Harry Goossens nog altijd moeiteloos tot een twee-eenheid tekoppelen. Hij is ook trots. Want was hij het niet die aan de wieg stond vanmotorcrossen in Axel?Door Rinus VerberkmoesAXEL - Hij was zeventig toen hij zijn activiteiten drastisch moestinkrimpen. "Emotioneel gezien kostte het me veel moeite om afscheid te nemenvan een wereld die me zo na aan het hart lag", vertelt Harry Goossens. "Hetvele reizen als internationaal jurylid en het regelen en afsluiten vancontracten begon me echter boven het hoofd te groeien. Het werd domweg teveel. Dan moet je realistisch zijn en stappen terug willen doen voor hetergens fout gaat. Dat heb ik gedaan."PratenPraten en praten over zijn geliefde sport en over Axel, waar hij heel waturen stak in de komst van Smitschorre. En dan te weten dat hij ooit metgrote tegenzin naar Axel verhuisde."Weet je, ik werd geboren in Deurne, bij Helmond. Ik groeide echter op inSint Anthonis, als zoon van de burgemeester."En Sint Anthonis, dat staat voor motorcross. Althans...."Het begon in 1948", vervolgt hij. "Met kennissen en familie bezochten we deGrand Prix in Namen. Toen begon het te kriebelen in mijn buikje. Ik wasmeteen gefascineerd door het motorcrossen."Goossens organiseerde in zijn woonplaats een eerste wedstrijdje. "Ja, welofficieel hè. Onder auspiciën van de zuidelijke bond. We hielden er geld aanover ook. Wil je weten hoeveel? Om precies te zijn, tachtig cent. Van hetéén kwam het ander. We werden groter, bekender. Uiteindelijk konden we zelfsbuitenlandse crossers aantrekken. Zo werden we, Europees gezien, één van degrootste organisatoren van motorcrossen."Hij praat over veertigduizend betalende toeschouwers toen de cross in SintAnthonis hoogtijdagen beleefde. "We genoten dermate veel bekendheid dat onszelfs de opening van het seizoen met de 'Motorcross der Azen' werdtoegewezen. Neem van mij aan, dan glim je. We waren zo trots."Grand Prix"In 1958 kregen we voor het eerst toestemming om een Grand Prix te houden.Zevenmaal werd ons die eer gegund. In 1976 hielden we een WK voorlandenploegen. Het was de afsluitende cross van het seizoen. Ja, toen zat deklad er al in. Op het gebied van motorcrossen was het één van de laatstewapenfeiten in Sint Anthonis."Zijn betrokkenheid bij de sport leverde hem een uitnodiging van het KNMV opom jurylid te worden. "Ik heb dat zo'n twintig jaar gedaan. Elk seizoenbezocht je acht Grands Prix'.""Ik ben in Amerika geweest, heb vrijwel alle Europese landen aangedaan. NaarHelsinki, waar ik drie keer was, ging ik met het vliegtuig. De overigecrossen in Europa deed ik met de auto. Op vrijdag weg, maandagavond weerthuis in Axel."Waar hij in 1948 overigens met behoorlijk tegenzin kwam wonen. "Ik was eenBrabander, ik kende de verhalen van de stugge Zeeuwen. Maar ik moest. Alsdistrictshoofd van Staatsbosbeheer in Zeeuws-Vlaanderen werd ik hiergestationeerd." Twee jaar verbleef hij in restaurant Zomerlust. Daarnabetrok hij een woning. Ondanks zijn voorgevoel is hij er nooit meerweggegaan. De zuigkracht van het Brabantse naam beetje bij beetje af.De naam Goossens was ondertussen in zowel binnen- als buitenland een begripgeworden. Alom werd zijn kennis gewaardeerd. Zelfs kranten belden hem indienze wat info wilden Want, wat heden ten dage vanwege belangenverstrengelingonmogelijk zou zijn, kon toen wel. Goossens werkte als jurylid, maar wasmeer en meer ook een soort coach en vooral belangenbehartiger vanHallo Jan,Hier het artikel, dat 5 aug. in De Stem stond.Maak je nog een verslagje van Hannie op je Blog?Groetjes aan de hele familie.Laurentius Pius Maria van Lieshoutde rijders. "Toen mocht dat nog.""Jarenlang ben ik coach en manager geweest van Gerrit Wolsink, Gerard Rond,Frans Sigmans, Peter Herlings, Peter Willems en nog een aantal jongens vanwie de namen me niet zo snel te binnen schieten. In de toptijd regelde ik,samen met mijn vrouw, ook de contracten voor een groep van 36 piloten. Dejongens met de zogenaamde H-nummers."Daarbij ook regionaal topper Johan Scheele. Waarvan Harry Goossens hoogopgeeft. "Als die er alles voor had gedaan, was hij heel ver gekomen. Ikdurf zelfs het woord wereldkampioen in de mond te nemen. Hij had echter teveel werk op de boerderij en kon zich niet volledig toeleggen op de cross.Het is daarom dat hij nooit het H1 nummer heeft gekregen. Johan had H7 endat betekende dat hij de zevende renner in Nederland was. Jammer, ik denkdat er veel meer mogelijk was geweest."SmitschorreScheele werd geen nummer één, hetgeen Goossens betreurt. Waar hij dan welweer prat op gaat, is de realisatie van Smitschorre, het racecircuit inAxel. Het idee kreeg 39 jaar geleden gestalte."Door de verbreding van het kanaal van Gent naar Terneuzen werd het 200hectare grote Smitschorre zes meter opgehoogd. Aanvankelijk was heel hetgebied in bezit van Rijkswaterstaat, later ging het over naarStaatsbosbeheer. Waardoor Goossens meteen een dikke vinger in de pap kreeg.Op zijn advies werd een parkoers aangelegd dat zowel voor motor- alsautocross geschikt was. Voor de eerste cross haalde Goossens z'n contactenher en der eens aan en toen stond plots een respectabel aantal prominentenaan de start in Axel. Het fenomeen Pierre Karsmakers won de eerste cross inAxel en pakte zijn punten in de strijd om het NK.Drie jaar later werd het crossterrein verlegd naar de westelijke zijde vanhet terrein waar het een permanente plaats kreeg.De echte toppers zijn er nooit te vinden. Goossens: "Logisch dat er geencrossen voor het NK en andere internationale competities worden gehouden.Het organiseren ervan is te duur geworden. In Axel is het onmogelijk, maarop plaatsen die in het verleden jaarlijks op de kalender stonden, is decross ter ziele. De prijs om van de wereldbond FIM een wedstrijd te mogenorganiseren, ligt te hoog."Toch wordt op Smitschorre frequent gereden. "Dat doet me goed. Vijfentwintigjaar geleden heeft de RES het overgenomen. Ik kan niet anders zeggen dan datdie jongens het maximale doen m

En dan die futen en ganzen, zo mooi’

Info BN/DeStem: Door Patricia de Ryck

Woensdag 10 augustus 2005 - Zeeuws-Vlaanderen wordt vaak geroemd om zijn vergezichten. Het ene haast nog mooier dan het andere, al zit er soms ook wel eens een lelijk obstakel in de weg. We vroegen de lezers om hun mooiste uitzicht en gingen er vervolgens zelf een kijkje nemen.
Axelaar Harry Goossens heeft een fraai uitzicht op het water. (Foto Camile Schelstraete) AXEL – „Zo’n mooi plekje, waar vind je dat tegenwoordig nog? We wonen aan de rand van het water, dichtbij het bos en toch ook midden in de stad. Mensen die bij ons op bezoek komen, zeggen vaak dat dit het mooiste plekje van Axel is. Op den duur ga je dat zelf ook geloven“, vertelt de 82-jarige Harry Goossens. Hij woont sinds 1950 samen met zijn vrouw Jeanne (77) op de Kanaalkade.
Boot
Als je via de voordeur naar de woonkamer loopt, valt één ding meteen op. Het uitzicht. Het is net alsof je op een boot zit, je kijkt zo het water op. Ook vanaf het terras kan de familie Goossens de kreek goed zien.
„We genieten iedere dag weer van dit uitzicht. Ik vind het water fantastisch. Iedere dag is het weer anders. En dan die futen en ganzen. Dat is zo mooi.“
Van oorsprong komt Goossens uit het oosten van Noord-Brabant. Net na de oorlog begint hij bij Staatsbosbeheer in Axel.
„Ik liep stage bij Staatsbosbeheer in Sint Oedenrode en werd hierna naar Zeeuws-Vlaanderen gestuurd. Ik verbleef toen in Zomerlust. In die tijd stonden er zo’n vierhonderd mensen op de wachtlijst voor een huisje. Deze Oostenrijkse woning werd aan ons toegekend. Na de oorlog schonk de Oostenrijkse regering deze huisjes aan Nederland. In Axel staan er twee. Wij hebben dus geluk gehad.“
Op het moment dat Goossens het huis aan de Kanaalkade betrekt, staat het huis op een weiland. Er is nog geen spoortje van beplanting te vinden. Dat is in de jaren wel veranderend. Achter de woning van het echtpaar is in de periode daarna het Axelse bos aangeplant.
Bomen
Als medewerker van Staatsbosbeheer is Goossens hierbij betrokken geweest. Langs de kreek zijn ook bomen gepland, zo verdwijnt het zicht op het water. De bomen staan er jarenlang, totdat steeds meer mensen zeggen dat het jammer is dat je het water niet meer ziet. Goossens besluit ze te kappen. De kreek wordt als zwembad gebruikt. Goossens wijst naar de steigers die nog steeds in het water staan.
„Toen het nieuwe zwembad in gebruik werd genomen, werd de kreek een visvijver. Sinsdien mag er niet meer in gezwommen worden. Daar zijn wij heel blij mee. Als het lekker weer is, wil je toch rustig buiten zitten en dat kon helemaal niet toen de kreek nog dienst deed als zwembad. Het was altijd zo'n herrie in het zwembad. Vroeger zwommen wij er ook vaak met de kinderen. We hoefden nooit te betalen, want we woonden praktisch op het zwembad.“
Oase van rust
„We wonen nu in een oase van rust. Vissers stralen toch een soort rust uit, dat vind ik prachtig. Zelf heb ik nooit gevist. Mijn zoon vroeger wel. Hij kon zo vanuit de slaapkamer zijn hengel in het water werpen.“
De rust bevalt Goossens wel. „Hoe rustiger het is, des te prettiger is het om hier te wonen.“

Artikel uit BN/DeStem van 03-09-2005

De passie van ‘populieren Harry’

Door Ronald Verstraten
Zaterdag 3 september 2005 - De populier is de sierlijst rond ons landschap. Maar de waan van de dag neemt grote happen uit die lijst.
(Foto Wim Kooyman)
Je ziet nog maar weinig nieuwe aanplant, terwijl er om de haverklap wel ergens populieren worden gekapt of daarmee bedreigd worden. En dat is een doorn in het oog van Harry Goossens, die als oud-districtshoofd van Staatsbosbeheer juist zoveel populieren in Zeeuws-Vlaanderen liet planten.
„Waar maak ik me nog druk om? Ik ben nu 82 jaar“, zegt Harry Goossens, in de overtuiging dat het allemaal zijn tijd wel zal duren. Maar het gaat hem toch aan het hart. De teloorgang van de populier, zo kenmerkend voor de Zeeuws-Vlaamse polders.„Is dat niet práchtig, dat open landschap met dat scherm van populieren op de achtergrond? Ik word er helemaal lyrisch van!“, zal hij later zeggen als we een ritje door Oost-Zeeuws-Vlaanderen maken. De passie druipt er dan van af. Maar Goossens gebruikt toch op de eerste plaats zijn nuchtere verstand. En dat zou hij van veel beleidsmakers en overheden niet durven zeggen.Thuis, aan de Kanaalkade in Axel, glijden zijn ogen eerst langs het Axelse bos, dan via Drieschouwen en het Smitschorre bos weer terug naar de krant op tafel. Een artikel van twee weken terug. Over de populieren aan de Damse Vaart in Sluis. Dertig bomen van 130 jaar oud, waarvan de gemeente Sluis en Rijkswaterstaat elk voor ongeveer de helft eigenaar zijn en ze eensgezind willen neerhalen. „Omdat er dood hout in zit? Dat zit in élke boom! Vaak worden er valse argumenten gebruikt om te kappen. Het Duumpje (natuurbeschermingsvereniging) heeft groot gelijk dat ze daar een rechtszaak tegen aanspannen.“NatuurjongensNu zou je kunnen denken dat je Goossens dus zó bij de natuurjongens kunt indelen, al doet dat laatste wellicht wat merkwaardig aan, gelet op zijn eerbiedwaardig leeftijd. Maar hij ziet zich zelf helemaal niet als natuurbeschermer. Hij is nog altijd de bosbouwer die hij was, toen hij ruim een halve eeuw geleden naar Zeeuws-Vlaanderen kwam. Tegen wil en dank, geeft hij toe. Afkomstig uit Oost-Brabant – „het land van ‘Cuuk’ oftewel Cuyk“ – vond hij Zeeuws-Vlaanderen immers maar een kaal poldergebied. Bovendien werd er in die tijd, eind jaren ’40 en begin jaren ’50 weinig aan bosbouw gedaan. Staatsbosbeheer hield zich nog volop bezig met taxeren van oorlogsschade aan bomen.„Altijd al van bossen gehouden,“ verklaart hij zijn keuze van destijds om naar de bosbouwschool in Arnhem te gaan. In 1948 begon hij stage te lopen bij Staatsbosbeheer in St. Oedenrode. Twee jaar later kwam hij naar hier. „Ik vond Brabant veel leuker, maar je had maar te gaan. Het was kiezen of delen.“ Hij kon toen nog niet bevroeden dat hij helemaal verknocht zou raken aan zijn nieuwe omgeving, er de aanplant van tal van bomen en bossen zou helpen realiseren. En uiteindelijk bij zijn pensioen in 1987 met de bijnaam ‘Populieren Harry’ Staatsbosbeheer zou verlaten.Zeeuws-Vlaanderen kroop ongemerkt snel in het bloed. „Het mooie open landschap“, begint hij te vertellen. „Vroeger stonden hier veel iepen. Maar die zijn allemaal verdwenen. Door de iepziekte. Toen ik hier kwam, was de situatie heel anders dan nu, met één waterschap voor de hele regio. Toen had elke polder nog zijn eigen bestuur. Ze plantten populieren op de dijken, om die na 25, 30 jaar te kappen. Dat deden ze om de opbrengst. Dan hadden ze weer geld voor het onderhoud van de wegen. Vandaar dat er altijd naar de populier wordt gekeken als een productieboom.“ Maar het is ook de oorzaak van een groot misverstand: „Populieren zijn op die leeftijd wel kapbáár, maar dat is iets anders dan kaprijp!“ Toen hij hier begon, heeft hij in zijn eigen woorden ‘ontzaglijk veel geplant’. „Ik probeerde grond aan te kopen voor Staatsbosbeheer, om meer bossen te krijgen. Vaak ging dat in het kader van een ruilverkaveling. Zo is er 300 hectare aangeplant rondom Axel, in de ruilverkaveling Koewacht. Niet alleen populieren hoor, ook eiken, beuken, essen. Want daarvoor waren er meer mogelijkheden dan op dijken. In het Smitschorre gebied hebben we zelfs nog dennen geplant. Al is daar ook weer veel van verdwenen, ten behoeve van het golfterrein.“Hij praat in de verleden tijd. Vertelt over de ogenschijnlijke tegenstrijdigheid van enerzijds bosbouwer en anderzijds zijn betrokkenheid bij de motorcross-sport. Het ene zat het andere niet in de weg, want hij was lang internationaal jurylid bij wedstrijden en voorzitter van de plaatselijke club die haar terrein in datzelfde Smitschorre heeft. Het geeft maar aan, dat de tegenstelling tussen natuur en recreatief gebruik niet altijd op scherp hoeft te staan. Toen hij met pensioen ging, vond hij het jammer dat het voorbij was. „Na bijna 40 jaar koning in je eigen rijkje. Je kon op een gegeven moment je gang gaan. Plus het feit dat je erg ‘populier-minded’ was.“ Dat waren zijn opvolgers minder. „Staatsbosbeheer is veel veranderd. Tot 20 jaar geleden waren ze vooral bezig met bossen. Daarna meer met natuurgebieden. Ik heb wel eens tijdens een vergadering gezegd: jullie zouden je naam beter veranderen in Staatsnatuurbeheer.“Het gevolg van die koerswijziging was volgens hem dat de populier louter nog als productieboom werd gezien. „Gedegradeerd tot minderwaardig groen. Dat is zo jammer. Want ze zijn zó bepalend voor het Zeeuws-Vlaamse landschap. Afijn, voor heel Nederland. Vaak hoor je dan: het zijn alleen maar rijtjes. Toch vond iedereen ze prachtig! Maar het kwam de vernieuwers in hun kraam te pas om te zeggen: niemand vindt ze mooi. En wat krijg je dan? Ze lichten instanties als waterschappen en gemeenten voor. Die leggen hun oor te luister. Met als gevolg dat de populier steeds verder werd teruggedrongen.“ Hij drukt het onbedoeld plastisch en daardoor ongewild komisch uit, „de populier wordt de grond ingeboord.“ Maar voegt er haastig aan toe dat hij niets heeft tegen andere boomsoorten. „Alleen, ik vind: op de Zeeuwsvlaamse dijken horen populieren thuis. Andere bomen kunnen dan ergens anders staan.“Er volgt een korte cursus populier: In Oost-Zeeuws-Vlaanderen stond vroeger vooral de populus serotina, bijgenaamd de Zeeuwse blauwe, terwijl in West Zeeuws-Vlaanderen de witte (populus marilandica) overheerste, een ‘kloon’ van de Canada populier die ook wel ‘Brabantse stander’ werd genoemd. Maar er is in de loop der tijd – „net als in de veeteelt“ – voortdurend gekruist en gekloond om snellere groei en betere kwaliteit te krijgen. Daaruit ontstond eind jaren ’60 onder andere de robusta, met weer verschillende ondersoorten, waaronder de populus Zeeland, die in grote aantallen is aangeplant. In de laatste decennia is daar de unal bijgekomen, een zeer snel groeiende soort, die in tien jaar tijd al net zo dik is, als vroegere soorten in dertig jaar.Een heel andere boom is de zogenaamde Italiaanse populier. Een hele ranke soort, vooral gekweekt ten behoeve van windschermen rond boomgaarden, maar solitair niettemin een fraaie verschijning. De naam is waarschijnlijk ontstaan doordat de boom is gekweekt in de Po Vlakte, maar het is een kruising van verschillende Canadese populieren. De populus canadensis, oftewel Canada populier, heeft zijn wortels in twee continenten, want het is een kruising tussen de Europese en Amerikaanse zwarte populier (populus nigra).Het hout van populieren wordt nog gebruikt voor onder andere fineer en pallets. Vroeger werden er veel klompen van gemaakt. Maar ook complete schuren. „Geteerd, die rotten nooit,“ geeft Goossens de duurzaamheid maar even aan. Kappen dus maar, voor de handel? Ja, op den duur. „Maar dat ze na 30 jaar kapbaar zijn, is geen reden. Ze kunnen gemakkelijk 60 jaar doorgroeien. Er worden altijd ‘gezochte’ argumenten gebruikt. De boom staat scheef. Er zit dood hout in. Het hout is broos, ze zijn ziek. Er vallen takken uit. Maar er valt uit elke boom wel eens een tak. Het zijn waardeloze argumenten, ze houden geen steek.“GezondHij geeft het Axelse bos als voorbeeld. Van in de jaren ’50 aangeplante populieren werd op een gegeven moment ook gezegd dat ze ziek zouden zijn en konden omwaaien. Goossens protesteerde tegen het voornemen om ze te kappen. „En nu staan ze er nog. Zo gezond als een snoek. Hoe jammer zou dat zijn geweest, als die omgegaan waren? Mensen laten zich zo vaak verkeerd adviseren en die natuurmensen doen de populier vaak af als een waardeloze boom.“ Hij maakt zich dan ook zorgen om een toekomst, waarin ‘het beleid wordt gemaakt door populierenhaters’. Zijn oproep is dan ook een ‘cri de coeur’ zoals hij het zelf zegt, een hartenkreet: „laat iedereen toch nadenken over waar we mee bezig zijn. Mensen zijn nu eenmaal gemakkelijk te beïnvloeden door allemaal tut-argumenten. Gevaar? Als je in de auto stapt, loop je ook gevaar. Dat hoort er nu eenmaal bij.“ Dus stappen we even later in de auto, rijden langs talloze populieren in het opvallend groene Axel. Goossens wijst op die ‘peppels’ en vertelt en passant dat de oude gemeente Axel de hoogste boomdichtheid heeft van heel Nederland. Van de nog iele esjes, verderop langs de weg, is hij niet gecharmeerd. „Weet je wat het is, op een gegeven moment zeggen ze: de populieren zijn kaprijp, maar dan zitten we met een kaal stuk. Nou als je er dan van die langzaam groeiende boompjes voor in de plaats zet, blijft het nog jarenlang kaal.“Op de boerderij van zijn dochter, in de buurt van Absdale, laat hij zien dat het ook anders kan en op verschillende manieren. De oprijlaan begint met een zestal unals. Ze staan er nog maar een jaar of tien, maar zien er volwassen uit. Het enige verschil met de robusta’s die in het volgende deel staan, is de bast, die bij de unals nog glad is en nauwelijks verweerd. Terwijl beide soorten kaarsrecht de elementen trotseren, buigen tientallen oude Zeeuwse blauwe populieren tamelijk scheef naar het oosten. Ze neigen met de wind mee en doen dat al zo’n 80 jaar. Hier wordt Goossens weer helemaal lyrisch. Aait vertederd over de diepe groeven van de gerimpelde bast. „Dit is toch en duidelijk voorbeeld van wat een kletsverhaal het is, dat ze na 30 jaar kaprijp zijn. Moet je zien hoe mooi!“